Ir al contenido principal

Caída de Suso Bahamonde


Título: Caída
Autor: Suso Bahamonde

Limiar: Xaime Trillo

Este que agora arde nas túas mans coma un incendio, co lume –purificador en tantas culturas- que devora e que cura, é o novo libro de Suso Bahamonde. No oficio ao que o autor se entregara nos días e nas noites de Compostela, os últimos anos do pasado século, acada agora categoría de artesán maior, con poemas de formas estremadas.
O autor xa nos deu dous libros máis. O primeiro, Óxido nas flores da tarde, xorde na época compostelá, entre viños e conversas, e nel un Suso moi noviño e bukowskián desátase nun conxuro contra a realidade, sempre contraria do desexo, e deixa ver, xa, un pouco do fulgor que agora nos deslumbra. Tamén nos descobre a súa paixón polo cinema, que dende entón será unha constante no seu discurso. Tanto no cinema coma na música e na literatura, el sabe facer boas amizades, imprescindibles para aturar a travesía.
Despois de anos de silencio o Suso convocounos para un segundo libro, Expansión, un canto épico onde o heroe loita por termar de todo canto ama nun conflito co tempo, e sentencia “Non hai nada seguro”. Tamén hai política dentro de Expansión, e denuncia dos horrores da historia.
Hai moito tempo que coñezo a Suso. Eu lin o romance A estrada, de Cormac McCarthy, lectura que el mesmo me recomendou, e sei que o Suso camiña por páramos queimados, mais leva lume no interior. E iso aflora nos seus versos O poeta non acouga porque necesita a beleza. E desa necesidade xorden obras como Caída.
Téñolle aprezo á súa poesía anterior, pero opino que é aquí,en Caída, onde a voz do poeta é máis demoledora, e mostra o Suso Bahamonde máis íntimo, pois é ao mesmo corazón da escuridade onde nos leva este experto na ciencia dos abismos: tempestade urbana, coñecemento profundo do amor e da dor, paixón pola vida, inda que nos fira, arrogancia romántica, son a materia dun canto vital construído con poderosas imaxes.
Non hai febleza neste libro. Fascíname a súa escrita, que é como pedra traballada co esforzo e coa vontade. Esas cousas son doadas para un deus, ou algo así dixera o Rilke. Mais o artesán ten que tallar a pedra ata acadar a forma que precisa. Fan falta máis libros coma este que nos abraien coa verdade núa da vida consciente; fan falta máis artesáns coma Suso contra os tempos escuros que nos asedien.
“Que todo arda”, di o poeta pé do precipicio contemplando a derrota. Fala de si mesmo e de nós. E a nós só nos queda darlle a beizón por esta experiencia do mundo, por este fulgor que nos ilumina.

Xaime Trillo

Comentarios

Entradas populares de este blog

Envío de orixinais/originales/originais (novela/romance)

M Editora abre un prazo de admisión de orixinais.
Neste caso poderán ser presentadas novelas cunha extensión comprendida entre as 60 e as 150 páxinas.

M editora abre un plazo de admisión de originales.
En este caso podrán ser presentadas novelas con una extensión comprendida entre las 60 y las 150 páginas.

M Editora abre um prazo de admissão de originais.
Neste caso poderão ser enviados romances com uma extensão compreendida entre as 60 e as 150 páginas.

Amuras

Amuras, de Vita Martínez Vérez es el nuevo título de M Editora.






















Vita Martínez Vérez es doctora en sociología por la Universidad de A Coruña, diplomada en trabajo social y licenciada por las Universidades de Santiago de Compostela y Pontificia de Salamanca.
Actualmente investiga los procesos de alteridad en el campo de educación, desde la poesía corporal que la envuelve.
La fragilidad y la permanencia se abrazan a ella, permitiendo la aparición de nuevos lenguajes humanos que son lugar.
Sus alumnas la llaman Mujer Arena y murmuran enamoramiento entre ella y el Mar. A Vita, se le escapa el amor sin querer, dicen, y es cierto.





La idea levisiana de la alteridad impregna la Amura propuesta por Vita Martínez a lo largo de los poemas aforísticos que dibuja su corporalidad.
Desde la identidad que habita y es habitada, hasta el cuerpo a cuerpo que supone nacer y morir, pasando por la voz del silencio y la palabra.
Si existiese un lugar para declinar el pronombre, sería este poemario, desnudo de pre…